Ja, lieve lezertjes, ik ben er weer. Na een weekje welverdiend op m'n ass te hebben gelegen en verstookt te zijn van elke vorm van electronische communicatie heb ik me meerdere malen afgevraagd hoe het zou gaan met Cargawar.com tijdens mijn absentie. Niks byzonders gebeurd dus. Op wat racistische comments en wat spamcomments na hoefde ik een weinig in te grijpen. Maar toch elke dag een paar honderd bezoekers blijven trekken! Zouden die echt allemaal op zoek zijn naar nieuw vers bloot Mädchenfleisch? Ze komen behoorlijk bedrogen uit ben ik bang. Zoals beloofd is de knop omgedraaid en zal er hooguit sporadisch een keertje een tiet voorbij komen maar daar heb je dan ook alles mee gezegd…

En zo zat ik dus een weekje tussen de Limbo's. Vreselijk aardige mensen, blijkt. Wat een verademing vergeleken met de Randstad. Als we weer eens door zo'n keuterboerendorpje reden waar op elke hoek van de straat een bronzen Jezus en Maria staat en waar men niets anders schijnt te eten dan asperges vroegen we aan elkaar "zou je hier kunnen wonen?". "Ja, waarschijnlijk wel" was het standaardantwoord. Alleen dat "haaija" mogen ze van me houden.
Het gaf me wel de gelegenheid om eens tot bezinning te komen. Elke dag van 's morgens tot 's avonds met je gezin doorbrengen doet je beseffen dat zoiets als Internet er eigenlijk weinig toe doet. Zeker als een van je kinderen ziek wordt en met bijna 39 graden koorts en halfwakker aan je vraagt "tuttie nou?" (fopper=zoek). Vooral als je dan met 140 over een landweggetje scheurt om bij de Kruidvat 15 km verderop een thermometer en zetpillen te halen. Dat zijn de momenten dat je denkt: "fók die Cargawar.com! Vanaf nu zorg ik dat ik niet meteen na het eten weer achter die PC kruip om de stats te checken of als een bezetene alle bronpagina's af te struinen naar leuke nieuwtjes of filmpjes".

Na thuiskomst blijk je dan toch iets te lang in je blote snikkel te hebben rondgelopen op het saunaterrein en krijg je in de snikhete zon een weekje overijverigheid rechtstreeks terug in je smoel. Ziek. Hoe vervelend. Hoe vervelend is het om de hele dag op bed te moeten liggen en 3 wedstrijden van het WK te moeten kijken. Eerst Duitsland die een laffe wedstrijd speelden tegen de no-no van het toernooi, Costa Rica, de Polen die vernederd werden door Uruguay, Engeland die niets laat zien en zojuist Zweden die weliswaar nul-nul speelden, maar wél tegen het Trinidad-Tobego van Leo -Judas- Beenhakker, die de gehele tweede helft maar met 10 man op het veld stonden. Wát een wedstrijd! Naarmate de wedstrijd vorderde nam de sympathie voor dit pietepeuterige mierenstaatje (2 eilanden met 1 miljoen inwoners) alleen maar toe. Tegen de 80e minuut had ik mijn dekbed opgevreten en toen de 3 minuten extra speeltijd over waren overkwam mij een orgastisch vreugdegevoel en waande ik mij een Trinidad-Tobegoaan! Ik kan me voorstellen dat op Trinidad-Tobego inmiddels de beeldhouwers overuren aan het draaien zijn om, net als in een  Nederlandse gemeente als -pak 'm beet- Metrik (of Veulen, of waterookindebuurtvanHorstligt) op elke hoek van de straat een beeld neer te zetten van de nieuwe nationale held, invalskeeper Hinslop. En Don Leo? Ik vrees dat wat Guus in Korea is overkomen hem in het kwadraat ten deel zal vallen. En op Trinidad-Tobego is dat helemaal zo erg nog niet.
Ik wilde er helemaal niet aan toegeven, dat hele WK-geleuter. Overdreven bullshit allemaal. Zie je van die volwassen mensen met schminck op hun giechel lopen, al de hele week trouwens. Dat is pas triest. Maar nu het WK begonnen is heb ik mezelf erop betrapt dat ik totnutoe elke wedstrijd heb gekeken en aan de buis gekluisterd zit! TV het nieuwe Internet?

Tot zover de goede voornemens (minder internetten, er zijn belangrijker zaken!): ik ga Argentinië tegen Ivoorkust kijken! En neem nog maar een slokje lauwe thee met een citroentje… Morgen de grote dag! Dan moet ik fit zijn!