Ik ben een emotionele lul geworden. Ik kan er niets aan doen. Sinds ik vader ben kan ik niet meer tegen kinderleed. Niet dat ik er vroeger wel op kickte, maar ik kon makkelijker kijken naar televisieprogramma’s over kindjes in een ziekenhuis, arme kindjes in Afrika, kindjes die geslagen worden door de oppas. Nieuwsberichten over vaders die hun eigen gezin uitmoordden. Kinderen die mishandeld werden. Deed me niks. Maar sinds ik 19 maanden geleden het vadergevoel mocht ervaren kan ik er niet meer tegen.

Vorige week dinsdag is Anouk overleden. Ze werd 6 jaar jong. Anouk is de dochter van Feyenoordvoetballer Alfred Schreuder. Na een lange strijd tegen de dood was het plotseling over. Eerder nog waren er signalen geweest dat er beterschap in het vooruitzicht waren. Het bleek valse hoop. De tumor won. Zaterdag was de uitvaart.
Afgelopen zondag speelde Feyenoord tegen AZ in de Alkmaarderhout en verloor kansloos met 1-0. Er is op dit moment geen Feyenoordsupporter die het écht wat kan schelen. Er was ook geen Feyenoordsupporter die kon verwachten dat het team optimaal zou kunnen presteren een dag na de uitvaart van het 6-jarig dochtertje van hun collega. Dat kón ook gewoon niet. Vantevoren was de supportersgroep verzocht geen spandoeken op te hangen opdat er 1 groot spandoek ter ere van Anouk zou komen te hangen. Er werd gevraagd of iedereen in stemmig zwart kon komen. Alle spelers droegen zwarte rouwbanden en er werd een minuut stilte gehouden. Niet eerder was een minuut stilte zo respectvol en indrukwekkend als afgelopen zondag in de Alkmaarderhout. Maar misschien wel het meeste indruk maakten de AZ-supporters, die een spandoek hadden opgehangen “Geen Woorden Maar Tranen”. Dat getuigt van absolute klasse. Het “You’ll Never Walk Alone” had nog nooit zo oprecht en toepasselijk geklonken. Voetbalsupporters beesten? Ik wil het nooit, maar dan ook nooit meer horen!

Ik ken de familie Schreuder verder niet. Ik heb Anouk destijds een kaartje gestuurd na een oproep op internet om haar en haar familie een hart onder de riem te steken, maar verder ben ik niets meer of minder dan een anonieme voetballiefhebber. En een vader. Die met een brok in de keel en opkomende tranen denkt aan een anoniem meisje, dat in haar korte leventje zoveel had moeten doorstaan. En aan haar ouders, die zoveel oneerlijkheid moeten verwerken… Het verzacht de pijn niet, maar de wetenschap dat tienduizenden mensen meeleven zal hopelijk enige kracht geven dit verlies te kunnen dragen. You’ll never walk alone.
Rust zacht, Anouk…

Berenactie RKC Waalwijk 2004
Actie 12 maart 2006
Condoleanceregister